آب، مایه ی حیات و به قول بعضی ها الفبای آبادانی، این روزها به عنصر رقابت بدل شده است. مایعی که هر چه بیشتر از ته زمین و کف رودخانه به سمت زمین خودت بکشی و هر چه تعداد پمپ هایت بیشتر و قوی تر باشد، برنده تری! یادمان رفته که خدا رزاق است و یادمان رفته آب نعمتی است از سوی پروردگار. اوست که می بارد و می پروراند. پس از رمضان چند روز باران بارید و این تذکری بود برای ما... باز فقط خودمان را و تنها خودمان را دیدیم و دیگران هیچ!؟. کمبود آب حاصل خودسری ها و خودخواهی های انسان است. آری آب نداریم، نیست. ولی قرار نیست از آب آشامیدنی و لوله کشی آب باغ و زمین مان را تامین کنیم، یا روی زمین خود آبیاری بارانی نصب کنیم و همه را بخار کنیم بفرستیم هوا، و دیگری (همسایه مان) بی آب بماند. قرار باشد بخشکد همه با هم می خشکد! کمی هوای یکدیگر را داشته باشیم. کمی هزینه کنیم. روش های آبیاری را صرفه جویانه تر کنیم. در منزل آب را صرفه جویی کنیم.